جستجو   :  

بررسی رکود شهرک های صنعتی ایران براساس تئوری محدودیت

شهرك هاي صنعتي يكي از اركان مهم توسعه اقتصادي، اجتماعي و انساني در كشورهاي مختلف است كه علاوه بر بالا بردن توليدات داخلي و كاهش وابستگي به كشور هاي توسعه يافته نقش مهمي نيز در اشتغال نيروي انساني دارد. شهرك هاي صنعتي قلب تپنده اقتصاد هر استان، براي مجتمع نيروي كار و توليد محسوب مي شوند و رشد روزافزون كمي و كيفي اين شهرك ها در صورتي كه با كارشناسی دقيق و علمي صورت گرفته باشد، مي تواند در توسعه صنعتي كشور تاثير بسزايي داشته باشد. تا آنجايي كه گفته مي شود اگر بخواهيم اشتغال زايي خوب به همراه رشد پايدار در توليد و ارزش افزوده مناسب در كشور ايجاد شود، بي شك بايد به شهرك هاي صنعتي به عنوان قطب هاي صنعتي توجه ويژه اي شود. در دهه اخير توسعه شهرك هاي صنعتي براي كاهش نرخ بيكاري، كاهش حجم نقدينگي سيال ناشي از فعاليت هاي نامشروع و بهبود شاخص هاي اقتصادي از طريق ايجاد و توسعه بخش هاي مولد مورد توجه مسئولين و سياست گذاران كشور بوده است. لذا شهرك هاي صنعتي عليرغم توسعه و رشد كمي در سال هاي اخير و در برنامه سوم توسعه نتوانسته اند به عنوان موتور توسعه، تاثير معني داري بر شاخص هاي اقتصادي داشته باشند. لذا در اين مقاله روند تكامل شهرك هاي صنعتي در ايران و جهان، عوامل اساسي در تعطيلي و ركود شهرك هاي صنعتي در ايران، راهكار هاي مهم مديريتي جهت جلوگيري از ركود شهرك هاي صنعتي و رونق آنها با استفاده از تئوري محدوديت ها، انواع محدوديت و گلوگاه ها، و عوامل مهم محدوديت در توليد و رقابت بحث مي شود.

تاریخ درج  :  1395/12/15  
تعداد بازدید تا کنون :274

نطرات کاربران

 
ارسال نظر 
نام شما :
آدرس ایمیل :
متن پیام  :

   
تصویر امنیتی